حاج سيد حسين كوه كمرى با ايشان ملاقاة نموده مىفرمايد : حسب الأمر حضرت آقا امروز از طرف ايشان با حضرت عالي ملاقاة مىكنم و فردا خودم مىآيم كه با همديگر حضور آقاى كوه كمرى مشرّف شويم . فردا به محض شرفيابى ، مرحوم كوه كمرى مىفرمايد توهم مثل برادرانت عازم أردبيل خواهى شد يا اينكه مشغول تحصيل مىشوى ؟ عرض مىكند چندى به عنوان زيارة افتخار حضور دارم . گرفتارىهاى أردبيل و سرپرستى صغار پدرم مانع از اقامتم در عتبات عاليات است . پس از مذاكرات بسيار مرحوم كوه كمرى اجازهء مسافرت نمىدهند و مىفرمايند در صورت تمرّد حكم به تحريم سفر شما خواهم داد . با اين مقدّمات پس از سه سال ترك تحصيل دوباره امكان تحصيل براي ايشان فرآهم مىگردد . و مدّت يك سال در محضر درس مرحوم آخوند ملَّا محمد فاضل شربيانى حاضر مىشود و به تحصيل مىپردازد ولى چون در اين سألها مرحوم شربيانى به علَّت كثرت مشاغل و ادارهء تمام أمور شخصي حتى درس و بحث مرحوم كوه كمرى نمىتوانست به تدريس كاملًا مواظبت نمايد لذا از نجف به كربلا مهاجرت نموده و در آن جا رحل أقامت افكند . در كربلا متن رسائل را با مرحومين آقايان حاج شيخ عبد الكريم حائري و آقاى سيد محمد أصفهاني و ثقة الإسلام شهيد تبريزى و آقاى آقا ميرزا محمد تقي شيرازي در حوزهء درس مرحوم آقاى شيخ على يزدى معروف به مدرس كه از أعاظم علما و مدرسين آن عصر بودند و أكابر طلاب از محضر درس ايشان مستفيد مىشدند تحصيل نمودند . در اين زمان نيز گرفتاريهاى أردبيل أو را مجبور به ترك حوزه مىنمود كه مرحوم آقاى حاج شيخ زين العابدين مازندرانى مانع شده و با مكاتبات خود مانع از مراجعت أو به أردبيل شدند . از سال 1301 ق به درس خارج مرحومين آقاى آخوند ملا حسين